«Το θέατρο σχετίζεται με άμεσα την καθημερινή ζωή, με την διαφορά ότι στο θέατρο οι πράξεις αυτές δεν έχουν χρηστική λειτουργικότητα, αλλά απευθύνονται στο θεατή. Έτσι ο θεατρικός κώδικας παράγει σημεία που σημαίνουν πάλι σημεία, σημεία δηλαδή διαφόρων πολιτισμικών συστημάτων και το θεατρικό σημείο είναι ένα σημείο πραγματικών σημείων, το οποίο στην υλική του έκφανση μπορεί να συμπίπτει μ’ αυτά (το σκηνικό σκήπτρο σημαίνει και είναι ένα πραγματικό σκήπτρο, το σκηνικό γέλιο σημαίνει και είναι ένα πραγματικό γέλιο κτλ.). Χρησιμοποιώντας σημεία απ’ όλους τους τομείς του πολιτισμού, το θέατρο συνθέτει μια εικόνα του και του την παρουσιάζει. Η στενή σχέση του θεάτρου με το σύνολο του πολιτισμού που το περιβάλλει συγκεκριμενοποιείται στη θεατρική παράσταση ως αυτοπαρουσίαση του πολιτισμού και ως μέσο αυτογνωσίας.»
Ο θεατρολόγος Walter Puchner [Βάλτερ Πούχνερ] περιγράφει τη λειτουργία του θεατρικού κώδικα ως παραγωγή «σημείων σημείων»: η σκηνή δανείζεται σημεία από όλα τα πολιτισμικά συστήματα και τα μετατρέπει σε θεατρικά, τα οποία απευθύνονται στον θεατή / στη θεάτρια. Η παράσταση λειτουργεί, έτσι, ως αυτοπαρουσίαση του πολιτισμού που την περιβάλλει.
Πούχνερ, Β. (1985). Σημειολογία του θεάτρου. Αθήνα: Παϊρίδη, σ. 24.